Twee uurtjes na het ringen van de goudvinken ging ik even kijken hoe het met ze ging. En toen zag ik hem (of haar) liggen. Een jonge goudvink op de grond van het nachtverblijf. Dood, dacht ik. Toen ik hem opraapte bewoog hij zijn kopje, maar hij was al ijskoud. Ik heb hem in mijn handen genomen en warm geblazen. Daarna heb ik hem in het nest teruggelegd. Vanochtend leefde hij nog en ik hoop dat hij alsnog uitgroeit tot een mooie goudvink.
Nu had ik wel gelezen dat je vogels altijd ‘s-avonds moet ringen, omdat de ouders dan niet zien dat er vreemde metalen dingetjes in het nest liggen, maar gisteren kon dat niet omdat ik ‘s-avonds een afspraak had. Ik gok dat pa of ma goudvink zo’n ringetje uit het nest heeft willen werken en toen meteen het hele jong mee uit het nest heeft gesleurd. Ik zal de volgende keer toch maar een fietsventiel slangetje om het ringetje doen. Dan zien de ouders dat glimmende ringetje niet. Dit was een vervelend leermoment.

• Share